คงเป็นเพราะว่าการ์ตูนที่ซื้อใจคนอ่านที่เป็นเด็กๆได้มากกว่าคือการ์ตูนที่แสดงให้เห็นถึงความพยายามของพระเอกและประสพผลสำเร็จได้ในที่สุดมั้งคะ?
แบบว่าไงดี ตอนเด็กๆเราคงปลื้มตามเวลาเห็นพระเอกจากที่ธรรมดาๆเก่งขึ้นเรื่อยๆ คงจะประทับใจกว่าพวกที่เทพแต่เริ่มกับพวกที่ห่วยตลอดกาลแบบโนบิตะหลายขุมอยู่จริงมั้ยคะ =w=;;;
และแน่นอน การ์ตูนเรื่องๆหนึ่งก็เป็นการดำเนินเรื่องโดยมีพระเอกเป็นคนดำเนินเรื่อง ถ้าพระเอกเอื่อยๆเฉื่อยๆเมื่อยๆไปวันๆ ยกตัวอย่าง กินทามะ คุณกินนั่นแหละค่ะ มันก็... ให้อารมณ์การ์ตูนเป็นการ์ตูนเอื่อยๆเฉื่อยๆไปวันๆเหมือนกันน่ะนะ
อย่างกรณีชาแมนคิงจะว่าโยชิวไปวันๆก็ไม่ใช่ซะทั้งหมด อย่างน้อยโยก็... พยายามบ้างแล้วเพื่อให้ได้ยืนอยู่ ณ จุดนั้น เพียงแต่เนื่องจากที่มีสมองพอคิดได้อยู่บ้างไม่ต้องเปลืองแรงทุ่มสุดชีวิตแค่ทำเรื่องที่จำเป็นเท่านั้นให้พัฒนาขึ้นได้มากกว่า (เข้าข้างโย ๕๕๕)
โอเค คือจะบอกว่า การ์ตูนที่นักอ่านการ์ตูนส่วนมากไม่พลาดนั้นคือแนวการ์ตูนบู๊ ต่อสู้ ในรูปแบบต่างๆ ซึ่ง ผู้ชนะเท่านั้นจึงจะได้ชัย ในที่นี้คงจะเข้าใจนะคะ! ถ้าอีตาพระเอกมันทำตัวโง่ไปวันๆ มันคงไม่ชนะหรอกค่ะ!!
ถึงจะโง่มากขนาด อุเอคิ โคสึเกะ เรื่อง ผ่ากฎอลเวง แต่สุดท้ายแล้วก็ต้องฟิตสู้ พยายามเพื่อช่วยโลกเลยเห็นมั้ยคะ~!!!!
ถามว่ามันเอาความพยายามมากมายมาจากไหนก็คงต้องตอบตามประสาการ์ตูนว่า ก็เอามาจากจิตใจมุ่งมั่นอันแรงกล้าเพื่อที่จะทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งให้สำเร็จ นั่นแหละค่ะ! คล้ายๆกับนุเวลาไม่อยากยอมแพ้อะไรง่ายๆก็ฟิตเปรี๊ยะแบบสุดยอดได้เหมือนกัน
ปล. นุอาจจะบ่นไร้สาระไปคนเดียวก็ได้ อย่าอ่านมากเลยค่ะ = =;